Blue Magic

Nagpunta ako one afternoon sa SM Baguio. Wala lang, lakad lang dahil wala pa namang sweldo that day. So window shopping lang tulad noong High School pa lang ako. Spending some time alone. Comfortably.

Anyways, sa paglalakad ko napadpad ako sa Blue Magic. Pupunta sana ako sa veranda, kaya lang andaming magjowang nanonood at nagpipicture ng sunset. Wag na lang, kasuya. So, pumasok ako sa Blue Magic dahil…

  • Una, gusto kong balikan noong sobrang hype nito pag valentines’ day or mga monthsary.
  • Pangalawa, gusto ko lang i-check kung may binebenta pa silang dambuhalang paper mache na tae with note
  • Tatlo, cute si kuya sa labas na may hawak na stuffed toy.

So, as expected, dahil walang occasion walang tao. Nag-aasyos lang yung staff ng mga binebenta nila or nag-aasaran bordering landian yung dalawa. Then nakita ko yung malaking stuffed toy na parang mixed breed ng dog at bear. Ang cute, sabi ko. Tapos tinignan ko yung pangalan. Remy. Kapangalan niya.

Iba si universe. I was about to give up on Remy. Malapit na akong maka-move on noon eh.

Sa araw na yon, pagkagising ko sa umaga, hindi siya ang iniisip ko.
Habang nakasakay ako sa jeep at nakikinig ng music, Hindi siya ang iniisip ko.
Habang umiinom ng kape, hindi ako nagiisip ng tula o regalo para sa kanya.
Sa araw na yon, malaya ako sa kanya o sa pangarap na kasama siya.

At nawasak yon ng makita ko si Remy, the stuffed toy. Kaya umalis na lang ako.

Since that day, tuwing mapapadpad ako sa SM, lagi akong dumadaan sa Blue magic para mahawakan si Remy, the stuffed toy, dahil cute nga. Sabi ko pa sa sarili ko, kung may pera ako sa birthday or valentines’ day at available pa ito, bibilhin ko na lang. Kaya hinayaan ko muna si Remy sa Blue magic.

“Kung para sa akin siya, mapapasakin yan kung kelan pwede na.”

UNTIL RECENTLY,

“Sir, antagal na po niyan dito and kayo lang ang humahawak diyan. Bilin niyo na po.” Sabi sa akin nung staff na may hawak ng stuffed toy noong araw na una kong nakita si Remy.

Continue reading “Blue Magic”

Advertisements

Candle Room

“Shet, ang init.” sabi ko palabas ng Parking Area ng Porta Vaga. Patapos na dapat ang summer pero, ang init pa rin ng Baguio. Habang naglalakad ako sa gilid ng Cathedral naisipan kong magtirik ng kandila. Hindi para humiling, kundi magpasalamat sa lahat ng meron ako sa kasalukuyan at ipagkakaloob pa sa akin.

Pumasok ako sa candleroom (na parang oven na sa init), nagdasal habang sinisindihan ang kandilang binili ko at itinayo ito kasama ng ibang kandila. Papaalis na ako nang may makasalubong akong lalaki na may dalang bouquet ng bulaklak. Hindi lang basta basta na bouquet, yung parang binibili ng mga magjowa pag-valentine’s day. May apat na stargazers, white roses, pulang anthurium at iba pa.

“Yaman.” bulong ko sa sarili ko. Lumabas ako dahil hindi ko na talaga makayanan ang init, pero pinagmasdan ko pa rin siya. Pormal yung suot niya, nakawhite na poloshirt, beige na pants at brown na topsider. Pinatong lang niya yung bouquet sa harap ng Our Lady of Atonement, nagpause at tumalikod.

Nagulat ako dahil nagkatitigan kami. Sabi ko na lang

“A-ang swerte naman ni Mama Mary, hindi lang sampaguita ang meron sa harap niya ngayon.”

Natulala siya saglit at napangiti. “Ha? Ano?”

Continue reading “Candle Room”

Jouska Sixtus

Jouska – n. a hypothetical conversation that you compulsively play out in your head—a crisp analysis, a cathartic dialogue, a devastating comeback—which serves as a kind of psychological batting cage where you can connect more deeply with people than in the small ball of everyday life.

“Eh kasi nga gago ako, malandi ako, madali akong magsawa at madali ako manlamig. Masasaktan lang kita, kaya tigilan mo na ako.”

“Alam ko gago ka, pero kahit ngayong gabi lang, hayaan mong iparamdam ko sa’yo na kahit gaano ka kagago deserve mo pa rin mahalin ka. Mahal kita kahit bukas hindi mo maaalala na niyayakap kita ng ganito kahigpit. Mahal kita kahit bukas parang hindi na naman tayo magkakilala. Ipagkait mo na sa akin ang mga taong pwedeng magsama tayo, pero sana naman ibigay mo sa akin ang gabing ito. ”

 

Hanapan

Dumating ka noong nakatingin pa ako sa kanya.
Ako’y kinalabit dahil nais mong mangumusta.
Ika’y nakatingin sa akin, ako naman ay sa kanya
Mundo mo na pala ako, ngunit sa kanya ako’y wala

Ikaw ang buwan, siya ay bulalakaw
Ika’y nariyan pagsapit ng dilim
Pag siya’y nakikita, di ka napapansin
Sa kanyang paglisan, inaasahan siya’y babalik

Kumakatok ka sa aking pusong siya lang ang ninanais
Kahit tila walang mapapala, hindi ka natinag, sumuko at umalis
Minsan natutukso akong hayaan kang mahalin ako
Hanggang ang pagmamahal ko sa kanya mabibigay ko sa’yo

Hindi ko alam kung paano at kung tama ba ito
Pero lahat tayo may karapatang magmahal
Lahat tayo may pagkakataong mahalin pabalik
Basta’t may isa sa atin handang magparaya
Handang magparaya sa taong mahal niya
O sa ideyang wala kang kahati sa puso niya.

Mamahalin kita, kahit minsan baka hanapin ko siya
Mamahalin kita dahil sinagip mo ako sa pagkalunod sa kanya
Mamahalin kita sa paraang akala ko para lamang sa kanya
Mamahalin kita dahil mahal na kita.

Salamat at nahanap na kita.

 

Night at Volante

Friday nights get colder as Christmas Day approaches.

I’m on my nth meet – up, waiting in front of the left window of Volante. Thank God, I chose to wear my black hoodie.

Twenty minutes had passed. No sign of him. No message from him. Well, no message is a message. I decided to have my dinner anyway. As I was about to get in…

“Hey.” said a guy standing in front of the right window of Volante. I looked at him. He looked awkward and worried but his eyes reminded me of someone. He was wearing cerulean cardigan on a white loose polo and beige jeans.

“Are you…sup-pose to meet with someone?” he asked.

“Uh… yeah” I replied unamused.

“Me too.” he said softly.

“Since we both got stood up, why don’t we go inside and talk about it over dinner? I’m really hungry.”

Continue reading “Night at Volante”

Just for this Night

Friday, katatapos lang ng school program. Lahat tayo nakakaramdam ng magkahalong pagod at puyat pero masaya dahil nanalo naman tayo sa competition. Unti-unti na kumonti mga kasama natin sa tapat ng city library. Umuwi, kakain or bumalik ng school. Lahat masaya…

Hawak mo yung phone, mo. Nag-iiscroll sa IG at twitter ng salitan.

“Tara” sabi ko.

“Ha? Saan po?” napatingin siya akin.

“Lakad.” sagot ko, sabay turo sa sidewalk malapit sa entrance ng playground ng Burnham Park.

Nag-nod lang naman siya.

Ilang minuto ang lumipas, nakarating kami sa Lake Drive. Buhat ng pagod at puyat, tinamad na akong magpaligoy-ligoy.

“Red, favor naman?” Tanong ko.

“Ano po yun?” Sagot niya.

“Just for tonight…pwede bang mahawakan kamay mo?” sabi ko ng walang halong biro.

“…”

Continue reading “Just for this Night”